Ανθολόγιο

Οι πιο πολλές εξομολογησεις είναι αποκύημα της αγάπης του εαυτου μας.

Εξομολογούμεθα, διότι θέλουμε να τα έχουμε καλά με τον Θεό, για να έχουμε παρρησία ενώπιον του.

Η αληθινή εξομολογηση όμως είναι από τις πιο οδυνηρες πράξεις, συγκλονίζεται συγκορμα η ύπαρξη του ανθρώπου και πονάει.

Εξομολογηση σημαίνει να εξευτελισω τον εαυτό μου, όπως η αιμορρουσα που ομολόγησε το πάθημα της, δηλαδή μπροστά στα πλήθη των ανθρώπων ομολόγησε την ασθένεια της.

Σε πόσους από εμάς κοστίζει η εξομολόγηση;

Πόσες φορές η εξομολόγηση μας είναι διάθεση να αποκαλύψουμε την ασχήμια μας, την κενότητα μας, την γυμνοτητα μας;

Η εξομολόγηση είναι εισπήδηση του Ουρανού εντός μας, καταβίβαση της δύναμης του Θεού.

Καταλαβαίνουμε τι μας χρειάζεται;

Για να τραβήξεις έναν γάντζο, βάζεις δύναμη.

Για να ελκυσεις από τον ουρανό την δύναμη, ώστε να συγχωρεθουν οι αμαρτίες σου, καταλαβαίνεις τι αγώνας χρειάζεται;

Είναι ένα σημείο το οποίο απωθούμε, γιατί δεν θέλουμε να μετανοήσουμε αληθινά.

Οι εξομολογήσεις μας τις περισσότερες φορές είναι θωπεία του εαυτού μας, για να είμαστε καλύτεροι με τον Θεό, ίσως και με τους ανθρώπους.

Ειναι μια ανακούφιση.

Δημιουργούμε ένα χρεωλύσιο, δηλαδή μια αίσθηση ότι είμαστε καλά, ότι μπορούμε πιο άνετα να συνεχίσουμε να αμαρτάνουμε, να συνεχίσουμε την ψεύτικη χαμοζωή μας.

Μπορεί παρά δείγματος χάριν να υπάρχει μετάνοια, αλλά να συνεχίσουμε μια ζωή κουβεντολογίου;

Μπορει να υπάρχει μετάνοια και να συνεχίζεται η κρίση;

Είναι δυνατόν να έχω μετανοήσει και να συνεχίζω να θυμώνω, να εκνευρίζομαι, να παρεξηγούμαι, να αντιμιλώ, να κατακρεουργώ τον άλλον;

Αυτο είναι εξομολόγηση;

Ειναι δυνατόν -όταν έχω μετανοήσει - σήμερα σε αγαπώ και αύριο σε μισώ, σήμερα να υπακουω και αύριο να μην σε ακούω, σήμερα σε υπηρετώ και αύριο σε κατηγορώ;

Δυστυχως οι εξομολογήσεις μας εόναι κάποια ζεστασιά που προσφέρουμε στην ύπαρξη μας, για να αντέχουμε την ζωή ή είναι ικανοποίηση μιας ψυχολογικής ανάγκης.

Αλλα ο Θεός δεν ικανοποιεί ψυχολογικές ανάγκες.

Ο Θεός είναι "Θεός των πνευμάτων".

Εκείνος ο οποίος έταξε σωτηρία και σταυρό.

Ως επί το πλείστον όμως εξομολόγηση για μας είναι:

Λέμε τον πόνο μας για να γιατρευτούμε.

Λέμε το πρόβλημα μας για να πάρουμε θάρρος.

Λέμε την σκέψη μας για να δικαιωθούμε και να ακούσουμε:

"Ναι παιδί μου, έτσι είναι".

Τι περίπλοκος είναι ο άνθρωπος!

Έρχονται περιπτώσεις ανθρώπων που εξομολογούνται επί μία, τρεις, πέντε ώρες και καθόμαστε με τα μάτια ορθάνοιχτα και τους κοιτάζουμε ακίνητοι, διότι εαν τυχόν κουνηθούμε λιγάκι, Θα νιώσουν ότι δεν τους παρακολουθούμε.

Εάν δεν καθίσουμε έτσι, θα αρχίσουν να κλαίνε ακατάπαυστα, και τότε θα αναρωτηθούμε τι έπαθε;

Μήπως μετενόησε;

Όχι!

Κλαίει για να ελκύσει την προσοχή μας, να ελκύσει την καρδιά μας, να μας κάνει να τον συμπονεσουμε, να τον νοιώσουμε, να τον αγαπήσουμε.

Εξομολόγησις, μετάνοια.-

|Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πηγή: Αμφοτεροδέξιος