Επίκαιρα

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή με τον Άγιο Γεώργιο μας την περιγράφει ο Μητρ. Λεμεσού Αθάνασιος:
<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια (που μέσα είχαν καρφιά) και του τα φόρεσαν, έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα. Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω θα γινόταν χίλια κομμάτια....
Και λέγει ο βίος του, το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.
Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!
“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” -λέγει το συναξάρι- “μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:
“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”
Είχε μπροστά του, όχι το πλήθος, όχι τα άλογα, όχι την κακία των ανθρώπων, αλλά τον ποθούμενο Κύριο.
Έτρεξε δε τόσο ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

Μας κάνει εντύπωση δεν λέει στον εαυτό του απλά ‘’κάνε υπομονή’’, ‘’άντεξε’’, που στον καιρό της δοκιμασίας κι αυτό μαρτύριο είναι.... Λέει ‘’τρέξε’’! Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο ως καταδίωξη και να το βλέπεις ως πορεία
προς κάποιον που ποθείς;
Γίνεται όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων... Όταν ο άνθρωπος σταθεί «επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς....
Ο πόνος δεν εξαφανίζεται αλλά παύει να είναι το κέντρο.
Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά....
Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού τελικά να γίνεται εκείνος που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του.....

Μα ο πόνος θα πει κανείς! Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;
Φυσικά και υπέφεραν, δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.
Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας. Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου δοκιμασία σημαίνει απώλεια, αδικία, κατάρα....

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον.... Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθαυτό
αλλά στο νόημα που δίνω σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση.... Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό την ώρα του μαρτυρίου.Τον είχε ήδη ενώπιόν του. Εμείς πολλές φορές περιμένουμε να είμαστε σε κατάλληλη φάση για να προσευχηθούμε, να αγωνιστούμε,
να κάνουμε μια καλοσύνη....
Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά! Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία
ανακάλυψης της αλήθειας μου έτσι κι αλλιώς αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός μπορεί να είναι παρών μέσα της...
Και δεν είναι φυσικά ότι τότε ο πόνος εξαφανίζεται, όχι, αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο....
Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο μα αγάπησαν τον Χριστό περισσότερο από τον πόνο. Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά για εκείνους γίνεται πορεία ή καλύτερα συνοδοιπορια....

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»; Είτε οι εξωτερικές πιέσεις (υποχρεώσεις, ρυθμοί, απαιτήσεις) με απλά λόγια δηλ. η ζωή που μας τραβάει μπροστά χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις (φόβος, άγχος, θυμός, ανάγκη ελέγχου) που δεν μας τραβούν απ’ έξω
αλλά μας σέρνουν από μέσα.... Οι προσκολλήσεις (εικόνα που θέλω να έχω, ασφάλεια, αναγνώριση). Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος, αυτό το «γιατί σε μένα;», το «δεν είναι δίκαιο» που πολλές φορές πονά
περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός....

Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά. Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση! Ενώ τον σέρνουν, εκείνος λέει «τρέχε». Τα άλογα υπάρχουν, η ταχύτητα υπάρχει, ο κίνδυνος υπάρχει αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά. Το ερώτημα για εμάς δεν είναι «Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;» (συχνά δεν σταματούν)

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση; Με σέρνουν; ή μετατρέπω το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης με την αλήθεια μου
αλλά και με την Αλήθεια(Χριστό); Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη μέσα στο μαρτύριο δεν είναι ότι απλά αντέξαμε
αλλά ότι με την χάρη του Θεού δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο για την ζωή και την Όντως Ζωή!

Πατήρ Ιωάννης Παπαδημητρίου.
Πηγή: Άπαντα Ορθοδοξίας