Ανθολόγιο

Ὁ γέροντας Ἰωσὴφ καθόταν στὸ κελί του ἐκείνη τὴν Καθαρὰ Δευτέρα, θυμούμενος τὴν πρώτη του σαρακοστὴ πρὶν ἑξῆντα χρόνια.
Τότε ἦταν δεκαπέντε, γεμᾶτος φόβο καὶ ἀμφιβολίες.
"Πῶς θὰ ἀντέξω σαράντα μέρες νηστεία;" ρώτησε τὸν γέροντά του μὲ δάκρυα.
Ὁ γέρων του χαμογέλασε μὲ ἀπέραντη τρυφερότητα.
"Παιδί μου," τοῦ εἶπε ἁπαλά, "δὲν νηστεύουμε γιὰ νὰ τιμωρηθοῦμε. Νηστεύουμε γιὰ νὰ ἀδειάσουμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ χωρέσει μέσα μας ὁ Θεός."
Ἐκείνη τὴ μέρα, ὁ γέρων τὸν πῆρε στὸ χέρι καὶ ἀνέβηκαν σὲ ἕνα λόφο. Ἐκεῖ, ἀπὸ ἕνα μεγάλο δοχεῖο, ἄδειασε νερὸ στὸ χῶμα.
"Βλέπεις;" τοῦ εἶπε. "Τὸ δοχεῖο τώρα εἶναι ἄδειο, ἀλλὰ ἕτοιμο νὰ γεμίσει μὲ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς τοῦ Θεοῦ."

Ὁ μικρὸς Ἰωσὴφ κατάλαβε. Ἡ σαρακοστὴ δὲν ἦταν στέρηση, ἀλλὰ προετοιμασία. Δὲν ἦταν σκοτάδι, ἀλλὰ καθάρισμα γιὰ νὰ δεχτεῖ το Φῶς.
Τώρα, ἑξῆντα χρόνια μετά, ὁ γέροντας Ἰωσὴφ χαμογελοῦσε. Κάθε Καθαρὰ Δευτέρα, ἔνιωθε τὸ ἴδιο: σὰν ἄδειο δοχεῖο ποὺ περίμενε μὲ ἀγάπη τὴν Ἀνάσταση.

Ἠθικὸ Δίδαγμα:
Ἡ σαρακοστὴ δὲν εἶναι τιμωρία, ἀλλὰ εὐλογία. Ἀδειάζουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὰ ὑλικὰ γιὰ νὰ γεμίσουμε μὲ τὸ θεῖο. Κάθε νηστεία εἶναι μιὰ πρόσκληση στὴν ψυχὴ νὰ ἀνοίξει τὶς πόρτες της στὴ Χάρη.

Πηγή: Προσκυνητής